19. Nowa płyta.

- To niesamowite miejsce hyong-nim...
- Prawda? Zwłaszcza te wszystkie światła..
- Ale tak właściwie... Dlaczego mnie tu przyprowadziłeś?
- Bo tutaj była pierwsza randka z moją dziewczyną. Chciałem, żeby to miejsce dało nam dużo szczęścia. Tym razem nic nie wyjdzie na jaw. A nawet jeśli wyjdzie, to i tak nie zerwiemy kontaktu.
- Oczywiście, że nie! Widzę hyong, że już zaczynasz się do mnie przyzwyczajać.. - Cieszył się maknae.
- Ale to nie znaczy, że zaczynam cię kochać. Do prawdziwej miłości potrzeba czasu. A poza tym, nigdy nie wiadomo co nam się przydarzy po drodze..
- Ale to wciąż jakiś postęp. Jestem bardzo szczęśliwy hyong!
- Chcesz iść coś zjeść?
- Masz coś konkretnego na myśli hyong?
- Przestań mówić ciągle hyong! To irytujące!
- Więc jak mam się zwracać..?
- Po prostu Jonghyun. Więc chcesz iść czy nie?
- A ty chcesz h..? - W ostatniej chwili ugryzł się w język. JJong spojrzał się na niego roześmiany.
- Przyzwyczajaj się! Chodźmy.
- Ale czy.. o tej porze będzie jeszcze otwarte? Jest już późno..
- Spokojnie. Weźmiemy dwie porcje na wynos i zadzwonimy po taksówkę. Zdążymy zjeść w aucie, bo droga do domu jest dość długa.
- Dobrze.


- Aish jestem taki zmęczony! - Taemin całym ciężarem ciała rzucił się na łóżko.
- Nie możesz teraz zasnąć! Przebierz się chociaż.
- Jestem strasznie śpiący...
- Domyślam się. Ale świetnie się bawiłem.
- Tak! - Wstał ożywiony. Daesung podszedł bliżej. - Było wspaniale!
- Weź ręce do góry.
- Po co hyong?
- Po prostu weź. - Minnie posłuchał prośby. Dae zdjął z młodszego koszulkę i ułożył na krześle.
- Hyong co chcesz zrobić?
- Nie myśl o niczym brudnym. Po prostu pomagam ci się przebrać. - Wyciągnął  z szafy świeżo wypraną piżamę. - Ręce do góry. - Ubrał przyjaciela w niebieską koszulkę.
- Hyong... Jesteś bardzo opanowany.
- Zdziwiłbyś się. Usiądź. - Kontynuował przebieranie Tae. - Tak na prawdę wewnątrz mnie szaleje burza.
- To do ciebie niepodobne. - Daesung jednym ruchem ściągnął z młodszego zarówno spodnie jak i bieliznę.
- Jak to niepodobne? Każdy mężczyzna jest taki sam. Zapewne i tobie buzują teraz hormony.. - Najszybciej jak to możliwe założył spodnie od piżamy, żeby móc jak najszybciej się opanować.
- Może i masz rację... Ale staram się nic nie czuć, żeby nie martwić hyong'a.
- Starasz się nic nie czuć?
- No... Tak powiedziałem.
- To możliwe, żeby z taką łatwością opanować pożądanie?
- Myślę, że to jest dla mnie łatwe, bo robię to dla ciebie hyong...
- Minnie.. - Mocno pocałował młodszego napierając na niego, dopóki nie znaleźli się w pozycji leżącej. Jego ciało samoistnie drżało. Nie mógł nad tym zapanować. Nie do końca wiedział co robi, ale czerpał z tego ogromną przyjemność.
- Hyong nie możemy. - Taemin przerwał w pewnej chwili, gdy było już blisko całkowitego pozbycia się ubrań obydwu mężczyzn.
- Minnie.. Przepraszam.. Nie wiem, co się ze mną dzieje.
- Jesteś napalony hyong! - Zaśmiał się młodszy. - Ale czy możemy coś z tym zrobić?
- Idź spać. Zaraz do ciebie wrócę. - Wstał.
- Idziesz obejrzeć porno? - Starszy nieco się zmieszał. - Jest lepszy sposób hyong.. Jeśli chcesz, to możemy..
- Nie. Jeszcze jest za wcześnie. Nie możemy dać ponieść się emocjom. W tej sprawie najważniejszy jest zdrowy rozsądek.
- Rozumiem.. Więc idź. Zaczekam.


~*~

- Dziś zaczniecie pracę nad kolejnym dziełem. Ale nie będzie to zwyczajna płyta. Dobrze dogadujemy się z szefem agencji zespołu, z którym mieszka większa część waszego zespołu. Doszliśmy do wspólnego wniosku, że powinniście nagra wspólne piosenki, skoro tak się zaprzyjaźniliście. Koncepcja będzie prosta. Dobierzemy was w pary według hierarchii. W ten sposób zyskamy pięć piosenek waszego autorstwa. Poza tym dostaniecie jeszcze dwie piosenki, żeby krążek mógł być nazwany albumem. Wszystko jasne?
- A kiedy będziemy mieć comeback? - Nieśmiało zgłosił się Taemin.
- Macie dwa tygodnie na przygotowanie piosenek. Mają być one nagrane z wokalem obydwu osób, które ją stworzyły. Oprócz tego będą kręcone co najmniej dwa teledyski. więc będziecie mieć trochę pracy. Ale mam nadzieję, że dacie radę?
- A jaki jest temat przewodni? - Zastanawiał się Onew.
- Każdy dostanie coś innego. To będzie mieszanka wszystkiego.
- Rozumiem.
- Idźcie. Przed wami sporo pracy.
- Do widzenia! - Cała piątka ukłoniła się w jednym momencie i wyszli jeden, za drugim.
- Podoba wam się ten pomysł? - Key był z lekka zniesmaczony.
- Jak dla mnie może być. - Minho był zadowolony.
- Ale czekajcie... Jeśli mamy być parowani z nimi, to ja będę z Seungri hyongiem? - Domyślał się Tae.
- A ja z ..Daesungiem? - Dołączył Choi.
- Nie bójcie się tego aż tak. Chyba nie powinno być tak źle?
- Oby...



- Spakowałeś wszystko?
- Tak. Właściwie nie zdążyłem się dobrze rozpakować..
- Chyba się cieszysz? Wspominałeś, że nie lubisz tego domu.
- Racja. Ale hyong, jesteś pewien, że na razie nie chcesz zabrać swoich rzeczy?
- Nie zmieszczą się wszystkie do samochodu. To niesamowite, że ojciec ci go dał!
- Jakoś mnie to nie cieszy hyong...
- Dlaczego? Przecież to w porządku! Wiesz, że dba o ciebie.
- Nigdy wcześniej tak się nie zachowywał..
- Nie myśl nad tym tak intensywnie. Rozkoszuj się teraz tym, że będziemy pisać piosenkę.
- Hyong, jestem tym zaszczycony!
- Bez przesady..
- Jak to bez przesady? Jesteś najlepszym tekściarzem hyong! Napisałeś piętnaście hitów w ciągu roku!
- To nic takiego. Zwykły fart.
- Tego nie można nazwać szczęściem. To już jest cud albo niesamowity dar od Boga.
- Nazywaj to jak chcesz, dla mnie to nadal niewiele znaczy.
- Nie dość, że genialny, to na dodatek skromny.. Hyong, chyba zaczynasz być moim autorytetem. - Zaśmiał się Onew.


- Będziesz pisał z Jonghyunem?
- Tak. - Ponownie wkroczyła niezmierna cisza przecinająca serca obojga mężczyzn.
- Znasz już temat?
- Tematu nie, ale znam mniej więcej koncepcję.
- I jak?
- To ma być coś w rodzaju bitwy przeciwników o jedną dziewczynę. Przez swój egoizm dwójka przyjaciół zatraca się w byciu lepszym od drugiego i zapomina o przyjaźni. W końcu jeden z nich ginie, co pozwala na swobodne życie wygranego.
- To dość.. nietypowe. My dziś dostaniemy swój temat.
- Taeyang to dobry chłopak. Na pewno dobrze wam pójdzie.
- Dziękuję hyong. Mam nadzieję, że ty też dogadasz się jakoś z Jonghyunem..
- Nie wiem, czy dobrze nam pójdzie..
- Po prostu nie zwracaj uwagi, gdy zacznie mówić o mnie czy o nas. Jeśli go zignorujesz, powinien przestać.
- Wiesz Key... Zaczynam żałować, że wezwałem wtedy pomoc..
- Nie mów tak hyong. Może i zrobił źle, ale nadal... uratował mnie.
- Gdyby nie on, wcale by do tego nie doszło.
- Wtedy jeszcze myślałem, że ja też... chciałem tego.
- A kiedykolwiek tego chciałeś? - Zdziwił się.
- No.. Ja... Nie, ale wiesz hyong.. Pijany człowiek wiele rzeczy robi, nie mając o tym świadomości.
- Może i masz rację. Ale już wtedy mogłeś się domyślić.
- Nie jestem aż tak inteligentny... - Zarumienił się.
- Nawet tak nie mów. Dla mnie i tak jesteś najlepszy!
- Dziękuję.


- Nad czym tak myślisz?
- Ten temat... Jest taki jakiś dziwny..
- A o czym opowiada?
- Jak dwójka przyjaciół kłóci się o dziewczynę, ściga się ze sobą, ale gdy oboje są już blisko celu okazuje się, że dziewczyna ma już chłopaka... I w ten sposób ich przyjaźń ocalała od upadku.
- Dlaczego uważasz, że ten temat jest dziwny? To bardzo pouczające. - Zdziwił się Taeyang.
- No niby tak.. Ale wolałbym coś bardziej racjonalnego. A ty jaki masz temat?
- Heh.. No widzisz.. W sumie jest podobny... Tylko że to dziewczyna umyślnie powoduje kłótnię przyjaciół, ale na końcu się oni godzą..
- To bez sensu tworzyć podobne tematy...
- Czymś one na pewno się różnią. Poza tym teledysk będzie tylko do niektórych..
- Mam nadzieję, że mnie to ominie. Kręcenie teledysków jest baaaardzo pracochłonne i męczące..
- Jakoś damy radę. Najważniejsze, żeby wytwórniom się w miarę spodobało.


- Błagam cię hyong, nie zrób nic głupiego.
- Dlaczego miałbym..?
- No wiesz... To w końcu Minho...
- Nie będę dla niego niemiły! Za kogo ty mnie masz?
- Nigdy nic nie wiadomo hyong.. - Pochylił głowę.
- Nie martw się. Jestem pewien, że uda mi się opanować, jeśli miałoby do czegoś dojść.
- Hyong!!
- Minnie jesteś zabawny. Czy ty zupełnie mi nie ufasz?
- Jak mam ci zaufać w stu procentach, skoro mówisz takie rzeczy?
- Co jak co, ale ty Minnie też mógłbyś coś zrobić z Seungri.
- Nigdy!! Nie zrobię tego!!
- Seungri nie jest osobą w tym typie, więc się o ciebie nie martwię. Ale troszkę więcej wiary w ludzi młody!
- Nie rób tego więcej hyong...
 - Dobrze. Już nie będę..

18. Ostatni.

- Długo to trwało, zanim udało ci się przekonać Key do szantażowania mnie? - Był wściekły.
- Jonghyun! Co tu robisz? - Zdziwił się, gdy starszy wparował do jego pokoju.
- Zadałem pytanie.
- Nie rozumiem o co ci chodzi
- Hoho, więc teraz udajesz, że nic ci o tym nie wiadomo?
- Ale ja na prawdę nie wiem o czym mówisz..
- Nie wiesz? A kto zmusił Kibuma, żeby rozkazał mi być dla ciebie miłym?!
- Tak ci powiedział?!
- Powinieneś wiedzieć, do czego zmuszasz ludzi.
- Ale to nie byłem ja! Po prostu.. zwierzyłem się komuś i nie miałem pojęcia o tym..
- Komuś? Kto to był?
- Nie chcę na nikogo zrzucać winy.
- Oh, więc teraz jesteś Seugri bohater, tak? Dlaczego aż tak bardzo babrzesz w moim świecie? Nie wiesz, że to bardzo niemiłe?
- Przepraszam, ale chodzi o to, że..
- Pewnie o moją przeszłość też wypytałeś Key. Jeśli nie więcej członków SHINee. - Arogancko przerwał maknae.
- Dlaczego tak negatywnie to odbierasz?
- Bo ilekroć komuś zaufam, dostaję nóż w plecy. - Odparł pewnym siebie tonem.
- Nie wszyscy ludzie są tacy sami. Poza tym jestem mężczyzną.
- Czy różnisz się czymś od kobiety? Każdy w końcu dopuści się zdrady.
- Ale nie ja. Pytaj kogo chcesz.
- Jeśli nie ty, to ja.
- Dlaczego miałbyś powody do zdrady? - Zaciekawił się.
- Ponieważ to nieuniknione. W końcu zaczynasz się nudzić, lub znajdujesz coś ciekawszego. Nowszy model. To jak z telefonem. Pierwsze dni go odkrywasz. Gdy znasz wszystkie funkcje korzystasz z nich do upadłego, ale w końcu zaczynają cię nudzić, aż twój nowy telefon staje się zwyczajnym aparatem do komunikowania się i ewentualnie do robienia zdjęć.
- Człowiek nie jest zdolny do poznania w stu procentach drugiego człowieka. Poza tym cały czas się zmieniamy. W zależności od otoczenia, sytuacji i stanu.. nasz charakter wciąż się modyfikuje. I tak naprawdę nigdy nie przestanie.
- Czego chcesz? - Zapytał Bling po chwili zastanowienia.
- Szansy.
- Szansy na co?
- Na.. - Krępował się.
- Chcesz być ze mną?
- No.. tak. - Zaczerwienił się.
- Wiesz.. Nigdy nie gustowałem w mężczyznach. Za jednym wyjątkiem... Mimo to, nie jestem pewien, czy będę w stanie pokochać cię na zawołanie.
- Ja doskonale wiem, ale..
- Będę się jednak starać... - Wtrącił się w zdanie chcąc dokończyć swoją myśl. - Nie nienawidzić cię. Kto wie.. Może pewnego dnia coś w tobie zobaczę? Grzeczny chłopiec i nieokiełznana bestia... Zobaczymy, co z tego wyniknie. Jednak nie rób sobie wielkich nadziei. Nie mogę nic obiecać. Serce nie sługa..
- Oczywiście. Ale mimo to, bardzo dziękuję! - Ukłonił się. Szczęśliwa łza skapnęła na czerwony dywan.
- Płaczesz? - Spojrzał zdziwiony.
- Tak. - Pokiwał głową zasmarkany Seungri. Jonghyun podszedł do niego i go przytulił. Młodszy przestał na chwilę oddychać.
- Za twój nos.. Przepraszam... I za moje zachowanie w szpitalu... też przepraszam.
- To była dla mnie przyjemność... - Pociągnął nosem. - ..ponieważ mogłem być przy tobie hyong.
- Chodźmy dziś na spacer. Pokażę ci jedno miejsce, o którym nikt nie wie.
- Dobrze hyong-nim.


- Minho! Minhoooo! - Do łóżka młodszego wskoczył rozweselony Taeyang.
- Co ty robisz?! - Oburzył się wybudzony ze snu żabol.
- Ubieraj się.
- Po co?
- Dzisiaj ostatni dzień przed powrotem. Nie wiesz?
- Wiem. Zamierzałem go przespać.
- Przespać?! Ubieraj się i idziemy na stok narciarski!
- Narty?
- Tak. Nie umiesz jeździć?
- Umiem! Oczywiście, że umiem! Ale.. Tak wcześnie?
- Nie martw się. To prywatny stok mojego ojca. Więc nie będzie ani fanów, ani innych ludzi.
- Twojego ojca?! - Zerwał się na równe nogi.
- Tak. Coś nie tak?
- Wiedzą o nas?
- Nie. Oszalałeś? Mam jeszcze resztki rozumu.
- Uff.. - Westchnął.

Rozweselony Daesung podbiegł do drzwi Taemina.
- Jesteś już gotowy? - Bez oporu wszedł do środka.
- Nie wchodź! - Minnie zakrył się kocem.
- Dlaczego?
- Jeszcze się nie ubrałem..
- Pomóc ci? - Zaśmiał się.
- Hyong!!
- Spokojnie. - Westchnął. - Najpierw chcesz współżyć, a teraz się mnie wstydzisz?
- To jest... Nie wstydzę się!
- Właśnie widzę. - Usiadł na krześle.
- Hyoooong. - Skakał zniecierpliwiony maknae.
- Ubieraj się. Nie będę patrzeć.
- I tak będziesz.
- Skoro to wiesz, dlaczego po prostu się nie ubierzesz, tylko sterczysz? Zaraz nie wytrzymam i zabiorę ci ten kocyk.
- Bardzo śmieszne. Nawet jak mi go zabierzesz, to i tak nic nie zrobisz... - Odparł ponurym tonem.
- Minnie.. - Wstał. - Tłumaczyłem ci już.
- Wiem. Dlaczego o tym wspominasz?
- Ehh ty mały.. Bierzesz mnie pod włos? - Podniósł młodszego do góry. - Wyglądasz tak słodko, kiedy włosy opadają na twoją twarz..
- Hyong.. - Minnie złapał starszego za podbródek i pocałował. - Spadł mi kocyk.. - Zarumienił się.
- I tak spojrzę.
- Nie rób tego! - Trzymał przyjaciela za policzki, który ostrożnie postawił go na ziemi.
- To co teraz zrobimy? Nie masz koszuli. Samo to, zaczyna mnie podniecać.
- Hyong nie patrz niżej.
- Nie potrafię się powstrzymać. - Uśmiechnął się.
- Hyong! Skoro tak bardzo chcesz, zróbmy to.
- Nie posunę się tak daleko. Ale.. - Upadł na kolana.
- Co ty robisz? - Został przyparty do ściany.
- Skoro tak bardzo pragniesz przyjemności, to ci ją dam.
- Nie, hyong! Nie rób tego! - Piszczał odpychając od siebie przyjaciela.
- Dlaczego? Czy nie tego chcesz?
- Chcę zaczekać. Nie pragnę cię wykorzystywać w ten sposób.
- To nie jest wykorzystywanie.
- Dla mnie jest.
- Przesadzasz.
- Hyong.. Po prostu przestań.. - Posmutniał. Daesung wstał i pozwolił się młodszemu ubrać.
- Przepraszam. Nie wiedziałem, że tak to odbierasz...
- Nic się nie stało. Ja po prostu wolę kiedy hyong mnie całuje, bo wtedy mogę mu się odwdzięczyć.
- Naprawdę?
- Oczywiście! Kocham cię hyong!


- Onew-ah.. Wstawaj.. - GD delikatnie wybudzał ze snu młodszego.
- Hyong.. Jeszcze parę chwil.. - Zamruczał.
- Nie mamy za wiele czasu. Jutro rano będziemy już rozdzieleni.
- Za chwilę. - Onew chciał jak najbardziej wydłużyć dzień.
- Zacznę się szykować. Ty też powinieneś.
- Nie. - Złapał za dłoń starszego. - Zostań razem ze mną.
- Złożyłem zamówienie. Nie powinniśmy się spóźnić.
- Nie spóźnimy.. Jest tak miło.. Powinniśmy rozkoszować się takimi chwilami..
- Skąd u ciebie takie zachowanie?
- Ubierajmy się. - Postanowił rozwiać wątpliwości smoka.
- Onew-ah.. coś się stało?
- Nie! Dlaczego tak uważasz?
- Coś mi nie pasuje..
- Wychodźmy hyong.
- Czekaj!
- Co?
- Zjedzmy coś po drodze.
- Na co masz ochotę?
- Pójdziemy do tej dobrej restauracji.
- Dobrze hyong.


"Nikogo już nie ma. Wszyscy wyszli korzystać z wolnego dnia. Kibum śpi. To idealny moment, żeby rozpocząć moją dzisiejszą misję." Tabi zabrał się za szykowanie obiadu. Usmażył mięso, przyrządził sałatkę i dołożył do tego ziemniaki opiekane w panierce. Już od dawna uwielbiał gotować. I szczerze mówiąc wychodziło mu to całkiem nieźle.
Kiedy potrawy były już gotowe, starannie ustawił je na stole naprzeciwko siebie, a na środku umieścił długą, czerwoną świecę. Pobiegł do góry, aby obudzić przyjaciela. Delikatnym ruchem pociągnął klamkę w dół. Kiedy wszedł do ciemnego pomieszczenia zauważył, że Key siedzi na łóżku owinięty kołdrą. Podszedł bliżej, żeby zaprosić przyjaciela na posiłek, jednak zanim zdążył cokolwiek powiedzieć zorientował się, że Kibum jest zapłakany.
- Co się stało? - Usiadł tuż obok młodszego.
- Przejmujesz się mną?
- A co to za pytanie?! Oczywiście, że się przejmuję!
- Akurat...
- Powiesz mi, o co ci chodzi?
- Zapomniałeś o mnie..
- Zapomniałem?! Po prostu szykowałem niespodziankę, którą razem ustaliliśmy!
- Ah.. Naprawdę? - Wytarł łzy z policzków.
- Oczywiście! Jak mógłbym o tobie zapomnieć? - Przytulił przyjaciela. - Więc chodź na dół.
- Ale muszę się przebrać..
- Nie myśl teraz o ubraniach.
- Jak mam nie myśleć o ubraniach? Mam zejść w piżamie?!
- A to coś złego? Jesteśmy w domu. Nikogo poza nami tu nie ma.
- Mimo wszystko.. Pozwól mi się ubrać.
- No dobrze. Masz pięć minut.
- Ale... Dlaczego nie wychodzisz?
- A dlaczego miałbym? I tak jest tu ciemno i nic nie widzę.
- A jak mam wybrać ubrania?!
- Zapal światło.
- Ale wtedy będziesz widział.
- To zgasisz światło.
- T.O.P...
- Cztery minuty.
- Oj!! Ale jesteś uparty!!! - Podbiegł do szafy i wyciągnął ulubioną koszulkę i spodnie rozwalając przy tym wszystko, co było starannie poskładane. Wciągnął na siebie ubrania stojąc tyłem do przyjaciela. Czuł się strasznie niekomfortowo, ale uznał że nie ma lepszego wyjścia z obecnej sytuacji. Razem z Tabim w ciszy zeszli do salonu. Kiedy Key dostrzegł przygotowany posiłek, zakrył usta dłonią, starając się jak najlepiej zamaskować swój wewnętrzny szok i podziw. - Ty... sam? Sam to wszystko zrobiłeś?
- A kto inny? - Zaśmiał się. - Dlatego tak bardzo zależało mi na czasie. Z resztą.. teraz i tak pewnie wszystko już wystygło.
- To nie szkodzi! Wygląda pysznie!
- Cieszę się, że ci się podoba.
- Hyong.. Dziękuję! - Pocałował w polik starszego spinając przy tym wszystkie mięśnie swojego ciała. Zaczęli jeść. W ciszy. Nie przeszkadzało im to. Prawdę mówiąc bardziej najadali się swoim widokiem niż uroczystym obiadem. Key cały czas się uśmiechał upychając do buzi tyle smakołyków, ile zdołał zmieścić. Natomiast Tabi od czasu do czasu nabijał coś na widelec, a całą resztę czasu poświęcił na badanie idealnych  wręcz rys twarzy blondyna szczerze się przy tym uśmiechając. Czuł, że jego szczęście przelewa się na młodszego.
Kiedy Kibum przestał jeść, wytarł dokładnie usta i spojrzał wprost na T.O.P. Starszy wstał i poprosił przyjaciela, aby wstał. Ten bez słowa posłuchał niemej prośby, nie chcąc psuć atmosfery, w której tak dobrze się czuł. Oboje podeszli do ogromnych, szklanych drzwi tarasu, za którymi sypał śnieg. Przyglądali się puszystym kłębkom opadającym w spokoju na ziemię dłuższą chwilę. Niebo było jasne pomimo chmur, które były źródłem aktualnej pogody.
- Piękne są.. - Niechcący wydusił Key, który nie mógł wyjść z podziwu. Szybko doszedł do wniosku, że nigdy nie patrzył na zimę z tej perspektywy.
- Wiesz.. Nigdy nie lubiłem śniegu, ani zimy..
- Nie?
- Kiedy widziałem bawiące się w śniegu dzieci, szydziłem z nich i twierdziłem, że ich zachowanie jest niedorzeczne. Gdy ktoś zachwycał się zimową pogodą, zaczynałem obrażać go i narzekać, że każdy co roku mi to samo.
- Ale.. Dlaczego tak było?
- Bo dziewczyna, o której ci mówiłem... Gdy był jej pogrzeb, pogoda była właśnie taka. Słońce świeciło bardzo jasno i odbijając się od leżącego już śniegu raziło w oczy. Poza tym moje oczy były pełne łez, a przez pruszące płatki, nie widziałem już nic. Ukląkłem po prostu przed trumną i słuchałem. Miałem nadzieję, że uda  mi się z nią godnie pożegnać, ale do dziś uważam, że zachowałem się nieodpowiedzialnie.
- To nie twoja wina. Czasami los wystawia nas na próbę, żeby móc nas później wynagrodzić.
- Nie było łatwo, ale chyba zdałem.
- Zdałeś z najwyższą możliwą oceną. - Uśmiechnął się i przytulił do siebie młodego. - Tak bardzo chciałem cię uszczęśliwić, że zapomniałem o reszcie świata. - Zamilkł na chwilę. - Chciałbym, żeby tak mogło być codziennie.
- Nie możemy sobie na to pozwolić.. Dziś ostatni dzień.
- I to boli mnie najbardziej. Byłbym w stanie zrobić wszystko, żeby móc zostać przy tobie, ale powstrzymuje mnie myśl, że to by ci się nie spodobało.
- Nie rób nic głupiego. - Objął twarz starszego chodnymi dłońmi. - To może wywołać niepotrzebne problemy, a tego powinniśmy unikać, jeśli nie chcemy skończyć jak Taemin i Minho.. - Tabi dostrzegł smutek w oczach Kibuma.
- Jak już mówiłem, nie dopuszczę się niczego głupiego. Obiecuję. - Zakończył rozmowę przedłużonym pocałunkiem.


- Tak właściwie, to... - Zaczął niepewnie zastanawiając się, co tak właściwie powinien powiedzieć.
- Wiem, że coś jest nie tak. - Odparł mocno go trzymając.
- Przepraszam. Dziś dowiedziałem się, że... - Ponowna próba zakończona niepowodzeniem.
- Nie musisz mówić, jeśli nie chcesz. - Uśmiechnął się do Onew.
- Ale powinienem. - Odpowiedział ledwo utrzymując się na nogach. - Hyong..Nogi mi się rozjeżdżają przez te łyżwy. Wiedziałem, że to nienajlepszy pomysł. - Chciał odejść od głównego tematu rozmowy.
- Chcesz zejść z lodowiska? - Z lekka się przejął, gdyż to był jego pomysł.
- Nie musimy tego robić. Hyong, wytrzymam.
- Ty nie masz wytrzymywać. To ma ci sprawiać przyjemność, a widzę przecież, że nie jesteś zadowolony.
- Nie jestem zadowolony hyong. Ale to dlatego, że muszę powiedzieć ci coś bardzo ważnego, ale nie do końca wiem, jak powinienem ubrać to w słowa..
- Powiedz to, co myślisz. - Podjechali do barierki i oparli się o nią łokciami. - Ale zanim cokolwiek powiesz, najpierw musisz coś zobaczyć. - Uśmiechnął się. Nagle na niebie pojawiło się mnóstwo kolorów. Wybuchy i wystrzały zabierały dech w piesiach.
- Co to..? - Zapytał zszokowany Jinki.
- Mały prezent. Żebyś o mnie za szybko nie zapomniał, kiedy pochłonie nas praca.
- Odnośnie tego.. Wiesz hyong, dostałem wczoraj wiadomość. Zadzwonił do mnie mój ojciec, osobiście, a to nie zdarza się często. Poinformował mnie, że w przeciągu dwóch dni mam przeprowadzić się do domu, który daje mi na własność...
- To cudownie! - Wykrzyczał.
- Cudownie? Podejrzewam, że ojciec coś planuje..
- Nie planuje. Może po prostu uważa, że powinieneś się usamodzielnić?
- Może i masz rację.. Ale nadal.. Będziemy rozdzieleni.
- To w niczym nie przeszkadza.
- Chyba że hyong... Zechcesz zamieszkać ze mną?
- Zamieszkać?
- Tak. Oczywiście jeśli nie chcesz, to do niczego cię nie zmuszam!
- Zmuszasz?! Z miłą chęcią przeprowadzę się razem z tobą!
- Hyong..! - Wtulił się w tors starszego.
- Razem damy radę.
___________________________________________________
Huhuhuh dłgaśny ten rozdział wyszedł ;> Teraz mogę mieć problemy z pisaniem, bo jutro idę do szkoły (zło) ale już od soboty możecie oczekiwać kolejnych rozdziałów, bo zapowiada się, że będę miała ferie i nigdzie się nie wybieram! ;)

17. Ostatnie chwile.

- Jonghyun? Wszystko w porządku? - Seungri stał przyklejony do drzwi. Zapukał kolejny raz i wszedł do środka. - Co się stało? - Zapytał łagodnym głosem. Niewiele widział, ponieważ w pomieszczeniu nie było okien, a światła zostały wyłączone. Podszedł bliżej, aby upewnić się, że z Blingiem wszystko jest w porządku.
- Zatrzymaj się. - Posłuchał rozkazu.
- Co się stało? - Ponowił pytanie.
- Nie podchodź.
- Ale dlaczego?
- Bo nie chcę.
- Jonghyun daj spokój.
- Nie daj spokój, tylko nie podchodź, słyszysz? - Seugri zmrużył oczy, pragnąc dopatrzeć się pozycji, w jakiej był przyjaciel.
- Co masz w dłoni?
- Nie twój interes.
- Jonghyun! - Zrobił gwałtowny krok do przodu. JJong zasyczał z bólu. - Co jest?!!
- Mówiłem.. - Wycedził przez zaciśnięte zęby.
- Przestań. - Chciał zrobić kolejny krok.
- Nie podchodź, bo zrobię sobie krzywdę.
- Nie wygłupiaj się..wyrzuć to.
- Seungri.. Bądź osobą, która mnie zabije.
- Co?!
- Mam dosyć życia.
- O czym ty pleciesz?! Masz życie, o którym marzy niejedna osoba!
- Kto chciałby tak żyć?
- Ja.- Odparł bez zawahania.
- Ty? Dlaczego? - Zakpił.
- Bo twoje życie jest wartościowe. Masz rzesze fanów. Rodzinę. Wiesz, że są przy tobie przyjaciele.
- Najważniejszego przyjaciela zraniłem tak bardzo, że mnie nienawidzi.
- Jesteśmy tylko ludźmi. Każdy popełnia błędy...
- To nie był błąd. To karalna zbrodnia.
- Spójrz na to z innej perspektywy...
- Co? Brałeś coś?
- Co takiego zrobiłeś?
- Zraniłem go. Straciłem wszelkie zaufanie.
- A konkretnie?
- Dopuściłem się... Gwałtu.. - Zmieszał się.
- Możesz to naprawić. Na każdy grzech jest rada.
- Jaka? On nie chce mnie widzieć. Z pewnością się do mnie nie odezwie.
- Pomogę ci to załatwić. Coś wymyślę.
- Daj spokój. Muszę o tym zapomnieć.
- Nie poddawaj się!
- Dlaczego to robisz? Przyczepiłeś się do mnie i mieszasz się w moje życie..
- Bo ja.. widzisz ja.. - Zmieszał się.
- Zostaw mnie w spokoju. - Zasyczał.
- Sumbae! - Krzyknął i podbiegł do lampki, pośpiesznie ją włączając.
- Co ty robisz?! - Wściekł się.
- Jonghyun!! Jesteś cały we krwi!!
- No i co?! Patrz!! - Przejechał nożem wzdłuż przedramienia, pozostawiając głęboką ranę, z której obficie sączyła się krew.
- Sunbae!! - Zapiszczał młodszy. Podbiegł do starszego i zaczął wyrywać mu z dłoni narzędzie. - Piłeś. - Stwierdził czując intensywny zapach alkoholu.
- No i co? To nic nie daje. Nie ważne ile wypiję, nigdy nic mi nie jest. Jestem w pełni poczytalny i wszystko pamiętam. To straszne. Nie mogę zapomnieć o smutkach nawet na moment. Nie potrafię się od tego uwolnić, rozumiesz? Nie działa to na mnie. - Po poliku Blnga spłynęła łza.
- Ale to nie znaczy, że masz się ciąć! - Szybko odłożył nóż z dala od przyjaciela i rozdarł swoją bluzkę.
- Co ty robisz?
- Trzeba zatrzymać krwotok.
- To bez sensu. - Stwierdził, ale nie wyrywał się Seungri'emu.
- Wszystko ma sens.
- Skąd możesz wiedzieć? Oddałeś się kiedyś komuś w stu procentach?
- Tak.
- Komu?
- Widzisz sunbae..
- Nie musisz mówić. - Przerwał mu. - Ja się oddałem kobiecie. Zanim tu zamieszkaliśmy, widywałem się z nią bardzo często. Jednak wszystko runęło.. Nie warto się oddawać w stu procentach. Choć jeden powinieneś zostawić dla siebie.
- Ale.. Jeśli to nie była wasza wina..
- Skąd wiesz, że to nie była nasza wina? - Wstał przejęty.
- Bo sunbae.. Widzisz ja.. - Nie wiedział, jak powinien się wytłumaczyć.
- Skąd to wiesz?!!! - Wydarł się.
- Sunbae, ja.. ja.. przepraszam. Lepiej, żebyś nie wiedział.. Naprawdę.
- Ja ci kurwa dam!! - Krzyknął i z całej siły uderzył maknae w polik. Młodszy upadł na ziemię.
- Sunbae.. - Zaczął płakać. - Ja nie chciałem..
- Wyjdź stąd, bo ja też nie będę chciał.
- Sunbae.- Jęczał.
- Wynoś się!!!! - Wrzasnął. Seungri w pośpiechu wybiegł na taras. Nie mógł złapać oddechu. Nie potrafił się opanować. Nie wierzył w to, co się stało. Przed chwilą dotknął Jonghyuna. A zaraz później został przez niego uderzony. Dotknął swojego nosa. Bolał. Krew wylewała się prosto na jego usta. Niespodziewanie zjawił się GD.
- Co się stało?! - Zapytał przejęty.
- Hyong-nim! Nic takiego! - Odwrócił się tyłem.
- Jak to nic?! Odwróć się!
- Hyong-nim.. Nie zrobię tego.
- Seungri! - Szarpnął maknae za ramię. - Matko święta. Co się stało? - Przyłożył dłoń do krwawiącej wciąż rany młodszego.
- Nic takiego hyong-nim. - Odepchnął rękę od siebie.
- To Jonghyun? - Seungri nie chciał przyznać mu racji. - Boże..
- Jestem idiotą hyong-nim.
- Nie jesteś.
- Jestem. Jestem nieostrożny i niezdarny. Uraziłem go bardzo..
- To nie było zamierzone, prawda? Nie chciałeś go urazić. Jonghyun jest wrażliwy. Musisz obchodzić się z nim delikatnie.
- Nie zasłużyłem na kogoś takiego jak on.. Muszę ze sobą skończyć hyong-nim.
- Co?!! Chyba oszalałeś!!
- Nie ma we mnie nic wartościowego.
- Przestań patrzeć na wygląd!! Masz coś o wiele wartościowszego od wyglądu. Masz piękne wnętrze. Dziel się nim! Jesteś uprzejmy, wychowany.. Zawsze można na tobie polegać i ilekroć ktoś potrzebuje pomocy pomagasz mu, nawet jeśli cię o to nie poprosi. Jesteś wspaniały!
- Dziękuję, że mnie podnosisz na duchu hyong-nim, ale.. Ja mimo wszystko.. Zepsułem długotrwałe starania. I dlatego..
- Zamknij się. Zostaw wszystko swojemu hyungowi.
- Co?
- Załatwię to. Nie martw się.
- Nie chcę, żebyś musiał się wysilać nad naprawianiem czegoś, co sam zepsułem.
- A kochasz Jonghyuna?
- No tak, ale..
- Więc bądź cicho. Zaufaj mi. - Uśmiechnął się lider.
- Ale na pewno..?
- Widzisz? Uprzejmy nade wszystko. Nawet nad własną miłość.
- Hyong-nim..


- Co tu robisz? - Zdziwił się Minho.
- No bo ja.. Nie chcę się z tobą kłócić hyong. I nie chcę, żebyś źle o mnie myślał. Mówiłem wszystko w przypływie emocji. Nie myślałem... - Odpowiedział stojąc w progu Minnie.
- Mam rozumieć, że chcesz mnie przeprosić?
- No.. Tak.
- I myślisz, że to takie banalne? Że przyjdziesz, powiesz przepraszam, pójdziesz sobie i wszystko będzie wspaniale?
- Jeśli nie chcesz mnie słuchać, ani widzieć to już sobie idę. - Odwrócił się tyłem.
- Zaczekaj. - Choi przytrzymał go za ramiona. - Chodzi o to, że ja też muszę cię przeprosić. - Objął młodszego. - Ale naprawdę nie potrafię zapomnieć.. Mimo, że spałem z Taeyangiem, wciąż o tobie myślę.
- Więc powinieneś przestać hyong. To nieczyste.
- Nieczyste? Widzę, że wróciłeś do siebie.
- Nie chcę, żeby Taeyang hyong musiał przeze mnie cierpieć.
- Co?! Myślisz tylko o nim?!
- Oczywiście, że nie. - Zaśmiał się. - Ty też powinieneś dla własnego dobra się postarać. Taeyang jest bardzo sympatyczny, więc nie zrań go hyong.
- Ja mam go nie zranić?
- Raczej nie zapowiada się, aby on zranił ciebie.
- Zdziwiłbyś się.. - Szepnął.
- Taemin... Co wy robicie? - Wbrew oczekiwaniom lśniących, zjawił się Daesung.
- Nic. - Minho niezadowolony odsunął się od maknae.
- Nic? Dlaczego się do niego kleisz?
- Nie twój interes. - Zagrzmiał i trzasnął za sobą drzwiami.
- Hyong, to naprawdę nie ja...
- Wierzę ci Minnie. Ale dlaczego tu jesteś?
- Bo musiałem przeprosić..
- Ty przeprosić? - Wprosił się w słowo młodszego. - Nie rozśmieszaj mnie. Nie jesteś osobą, która powinna przeprosić.
- Przestań hyong. Obydwoje mieliśmy winę.
- Oh Minnie.. Jesteś zbyt dokładny. - Poczochrał głowę młodszego.
- Chodźmy gdzieś hyong. Nie zostało wiele dni wolnego.
- Masz rację. - Zaczęli zmierzać w kierunku pokoju Tae. - A gdzie chcesz iść?
- Chodźmy do wesołego miasteczka hyong!



- Jak myślisz.. Powinniśmy gdzieś iść?
- Nie wiem.. A chcesz?
- Co to za pytanie? Niestety nie zostało za wiele czasu.
- Pięć dni.
- Nie będziemy mogli się już tak często i swobodnie spotykać..
- To takie niesprawiedliwe.. Chcę cały czas się z tobą widzieć hyong!
- Ja też chcę się z tobą widzieć non stop. Ale niestety nie mam żadnych piosenek w zanadrzu.. Mogę być pewny, że wytwórnia będzie coś chciała..
- Jakoś damy radę. - Przytulił się do smoka.
- Zobaczymy.. Ale teraz mamy ważniejszy problem. Dokąd chcemy iść? -Zaśmiał się GD.
- W sumie.. Nie możemy po prostu iść na spacer?
- I na łyżwy!
- Ale hyong.. Ja nie umiem jeździć na łyżwach..
- To cię nauczę! Zobaczysz, że będzie wspaniale!
- A kiedy pójdziemy?
- Jutro? Pasuje ci?
- Z tobą hyong zawsze i wszędzie.
- Oh ty.. - Przycisnął do siebie młodszego. - Co ja bym bez ciebie począł?
- Znalazłbyś kogoś innego.
- Nie chcę nikogo innego. Ma być mój Onew.
- Nigdy nie odejdę hyong.
- Ja też nigdy cię nie zostawię.



- Powinniśmy wykorzystać ostatnie wolne chwile Kibummie.
- W jaki sposób?
- Jaki wybierzesz. Zgodzę się na wszystko.
- Sam nie wiem.. Nie ma nic, co chciałbym zrobić. Wystarczy mi, że jesteś.
- To słodkie, ale powinniśmy się zdecydować. To ostatnie wolne chwile.
- Ty zdecyduj.
- Zgodzisz się na wszystko?
- Hmmm.. - Pomyślał chwilę. - Z racji, że to ostatnie wolne chwile i musimy się sobą nacieszyć.. okej.. Niech ci będzie.
- Jesteś pewien?
- A dlaczego nie? Pewnie cię to uszczęśliwi.
- I to jak...
- Co wymyśliłeś?
- Niech to będzie niespodzianka..
- Ciekawość mnie zżera, no ale... - Westchnął. - Postaram się wytrzymać. - Ktoś zapukał do drzwi.
- GD? - Zdziwił się Tabi.
- Cześć. Key. Dobrze, że jesteś. Mam do ciebie sprawę.
- Coś się stało?
- Chodzi o Jonghyun'a.
- Yhh..- Zniesmaczył się T.O.P.
- Uderzył Seungri'ego.
- Co?! Czemu?! - Zdziwiła się diva.
- Nie wiem, co się wydarzyło, ale musisz mi pomóc. Wiesz, że Seungri zadłużył się w Blingu?
- Tak. Był u mnie.
- Więc możesz w jakiś sposób przekonać go, żeby zwrócił uwagę na mojego maknae?
- To może być trudne..
- Powiedz, że mu wybaczysz, jeśli będzie łaskawszy dla Guriego. I że jak zobaczysz albo dowiesz się, że był dla niego niemiły, to już nigdy się do niego nie odezwiesz ani nawet na niego nie spojrzysz. - Zaproponował T.O.P.
- To jak sabotaż. - Zamruczał najmłodszy.
- Jeśli chcemy coś osiągnąć, musimy sięgnąć najwyższych środków. To w końcu Jonghyun... - Odparł Tabi.
- Co racja, to racja. JJong jest uparty, a w ten sposób obie strony będą miały korzyść. Ty zyskasz spokój, a młody spełni swoje marzenie. To kompromis. T.O.P muszę ci pogratulować. Jesteś genialny.
- Dzięki.
- Więc zaraz pójdę mu to powiedzieć..
- Mamy iść z tobą?
- Lepiej, żeby poszedł sam. - Stwierdził smok. - Wtedy będzie bardziej wiarygodny.
- Masz rację.. Więc idź. Powodzenia.

16. Dźwięk przeszłości.

Specjalnie dla Kasi siedzącej w wannie xD <3 Lob Unnie ^_^

Yiruma <3

Dziś dużo myślał o przyjaciołach. Co tak naprawdę dla niego znaczą. Kim są. Nie zliczył ich za wielu. Ale wiedział, że z pewnością są oni najcenniejszymi osobami dla niego. Spojrzał w niebo. Łkał. Zastanawiał się, dlaczego jest sobą. Dlaczego przydarzają mu się na co dzień różne sytuacje. Dlaczego nie może sam dbać o swoich przyjaciół.. Miał za złe Bogu to, że spotyka go tak wiele złego. I że przez to jest ciężarem dla każdego po kolei. Nie umie nawet kochać jak inni. Zawsze. Ale to zawsze zostaje odrzucony przez osoby, które kocha szczerą miłością. Nie był do końca pewien, czy to przez to, że nie był atrakcyjny, czy z jego charakterem jest coś nie tak, czy nie jest po prosu do tego stworzony, czy też los zwyczajnie z niego drwi. Miał ochotę wykrzyczeć wszystkie złości. Był sobą. Cichym, spokojnym i pomocnym chłopakiem. Po raz pierwszy Bóg pozwolił mu zadbać o kogoś, o kim od dłuższego czasu myślał. Intensywnie i dużo. Był niesamowicie szczęśliwy. Mimo chłodnych i ciętych słów, trwał przy nim. Ma nadzieję, że uda mu się tym razem. Zaprzysiągł, że nie odpuści sobie tym razem z taką łatwością. Ponieważ jego miłość była silna. Ponieważ chciał dać z siebie wszystko. Ponieważ chciał w końcu poczuć, że naprawdę żyje.
- Dlaczego jesteś tu sam? - GD podszedł do niego.
- Gwiazdy.. Niby to tylko kule skumulowanych gazów.. ale czy nie są piękne?
- Są. Oczywiście, że są. Nawet najmniejsza rzecz, która na nikim nie robi wrażenia, może stać się złotem w oczach jednej osoby.
- Mądre słowa. Ale niestety nie ze wszystkim.. tak jest. - Głos Seungri'ego wyraźnie się podłamał.
- Jak to nie? Jeśli spotkasz odpowiednią osobę, doceni nawet twoje wady. Pokocha je razem z zaletami. Kontrast, który cię reprezentuje, stanie się jednością i stworzy kogoś wyjątkowego. Każdy ma w sobie coś.. ale ty..
- Wiem. Jestem do niczego.
- Wręcz przeciwnie. Wyróżniasz się z tłumu.
- Ja? - Odparł drwiąco.
- Tak. I koniec płakania. - Wytarł łzy z twarzy przyjaciela. - Nie poddawaj się. Wiem, że Jonghyun jest.. nietypowy. Ale to jego system obronny. Widocznie został mocno zraniony. Ale o tym musisz już pogadać z kimś z lśniących. Oni na pewno będą wiedzieć.
- Skąd ty..
- Obserwuję was. Nie wiesz, że moje oko dostrzeże wszystko?
- Racja, zapomniałem.. Dziękuję hyong. Jesteś najlepszy.
- Nie ma za co. W końcu jestem twoim starszy bratem. - Poczochrał włosy pandy.


- Hej! Taeyang! Deaseung jest u siebie?
- Tak, Minnie. Coś się stało?
- Nie rozmawia ze mną..
- Pokłóciliście się? - Milczenie Taemin'a było nadzwyczaj wymowne. - Pomogę ci. Rozumiem, że Dae nie chce otworzyć przed tobą drzwi?
- Tak...
- Zawsze tak robi. Nie przejmuj się. Chodź. - Pociągnął młodszego za nadgarstek.
- Ale teraz..?!
- A kiedy?
- No nie wiem..
- Zaufaj mi i chodź. Załatwimy to szybko. Będziesz mógł z nim swobodnie porozmawiać.
- Dobrze..
 Dong miał plan. Zapukał do drzwi pokoju Daesunga. Odezwał się. Dae powiedział, żeby wszedł. Zgodnie z oczekiwaniami Taeyang'a. Dwójka weszła do środka. Taeminnie był niepewny. Czuł się skrępowany. Blondyn spojrzał na niego, po czym przeniósł rozwścieczony wzrok na bruneta.
- Co to ma być?!
- Słuchaj, rozumiem, że jesteś zły. Nie wiem o co wam poszło, ale powinniście porozmawiać. Ty zawsze chcesz dla mnie jak najlepiej. Więc teraz się odpłacam, bo wiem, że w głębi duszy bardzo cierpisz, mimo że starasz się zatuszować to nienawiścią.
- Taeyang, nie denerwuj mnie. Wyjdźcie stąd.
- Ja wyjdę. Ale jego masz wysłuchać, rozumiesz? Powinieneś słuchać się swojego hyonga.
- Nigdy nie mówię do ciebie hyong.
- A powinieneś. Zostańcie tu oboje. I ma być spokój, zrozumiano?
- Dobra.. -Drzwi zamknęły się.
- Hyong-nim przepraszam. Bardzo cię przepraszam. Nie powinienem.. tak łatwo poddawać się presji. Czasy Minho tkwią w moim sercu niczym kawałek szkła. Od czasu do czasu ta rana ropieje.. A najgorsze jest to, że w żaden sposób nie mogę pozbyć się tego odłamka. Gdy się pojawiłeś, narodziła się nowa nadzieja. Myślałem, że pomożesz mi pozbyć się odłamka szkła z mojego serca. Ale jeśli nie chcesz, to może być koniec... nas. - Łza słpynęła po zaróżowionym poliku Taemin'a.
- Nie płacz. Nie masz po co.
- Co masz na myśli? - Nie potrafił się powstrzymać.
- No nie płacz!! Nie mogę patrzeć, jak płaczesz!
- Hyong-nim! - Jęknął.
- Przestań to robić. Wkurwia mnie to.
- Przepraszam..! - Wykrzyczał ledwo dosłyszalnie i upadł na kolana. - Hyong-nim ja tak bardzo żałuję swojej przeszłości.. Zrobię wszystko, żeby zyskać nową szansę.
- Minnie.. Pozbądźmy się kawałka szkła z twojego serca i przykryjmy ranę płatkiem róży.
- To znaczy, że..
- Każdy popełnia błędy..- Ukucnął przed młodszym. - Pomogę ci. Oboje zyskajmy nową szansę.
- Dziękuję hyong-nim! - Rzucił się na szyję ukochanego. - Hyong-nim.. kocham cię. Nie chcę cię stracić. Czasami zachowuję się jak idiota..
- Jesteś jeszcze młody. Kręci mnie to, że jesteś taki niedoświadczony. Chcę cię poprowadzić.
- Zrób to, hyong-nim. Zrobię, co każesz.
- Taeminnie.. Kochanie ty moje. - Przycisnął drobną sylwetkę do siebie. - Nie kłóćmy się więcej.
- Nie kłóćmy..

- Onew!
- Coś się stało, Seungri?
- Nie. Chciałem tylko spytać.. o przeszłość Jonghyun'a. Właściwie, dlaczego on jest taki.. zamknięty?
- Sam dokładnie nie wiem. Bling miał wiele dziewczyn, ale za każdym razem nie wychodziło mu z nimi. Ostatnia z nich najbardziej mu przypasowała. Byli naprawdę uroczą parą, ale wytwórnia zmusiła ich do zerwania. To był cios dla obojga. Ale o szczegóły zapytaj Key. On jest bliżej z JJongiem. Na pewno będzie wiedział.
- Dziękuję sunbae!
- Nie ma za co.


- Dzień dobry, Key hyong. - Ukłonił się. - Mogę o coś zapytać? - Stojący w progu Kibum zaciekawił się.
- O co chodzi?
- Widzisz.. Pewnie T.O.P hyong ci już powiedział, że ja.. Jonghyun hyong..
- Nie chcę o nim słyszeć.
- Ale dlaczego?
- Jesteś pewien, że chcesz wiedzieć?
- Oczywiście.
- Więc wchodź. Nie będę ci niczego oszczędzał. - Wpuścił młodszego do pokoju. - Ale obiecaj, że zachowasz to w tajemnicy przed każdym. Zupełnie każdym z tego domu. Nawet sam JJong nie może o tym wiedzieć.
- Rozumiem hyong-nim.
- Więc? Co chciałbyś konkretnie wiedzieć?
- Dlaczego Jonghyun hyong jest taki zamknięty?
- Idealnie trafiłeś. Szczerze mówiąc nie wiem jak to było przed debiutem, ale JJong jest typem osoby, która desperacko szukała drugiej połowy od długiego czasu. Wiele dziewczyn go zraniło. Zrywały z nim jedna po drugiej, z byle jakich powodów. Krzywe spojrzenie, tani prezent na urodziny, minuta spóźnienia.. Cóż, przez długi czas zwyczajnie nie miał szczęścia. Ale w końcu trafił na odpowiednią. Byli ze sobą prawie rok. Ale wszystko tak się poplątało, że wytwórnia przypadkiem się o tym dowiedziała przez fanów, którzy śledzili nas jednego dnia po koncercie. Kazali natychmiastowo zerwać im wszelkie kontakty. Sprawowali nad Blingiem ścisłą kontrolę. Nie miał z nią kontaktu. Dopiero kiedy się tu przeprowadziliśmy, mógł z nią porozmawiać. Jednakże.. było już za późno.
- To takie.. smutne.
- Racja. Teraz Jonghyun po czerech miesiącach znalazł nową miłość.
- W kim?
- We mnie.
- Hyong-nim.. Zgodzisz się na bycie z nim?
- Nie. Zranił mnie.
- Co to znaczy? Przecież się przyjaźnicie..
- On.. Wykorzystał mnie. Cieleśnie.
- Czy nasz na myśli, że on cię... hyong.. zgw...zgwa... - Seungri nie mógł wydusić z siebie tego słowa.
- Zgwałcił. - Cisza opanowała pokój. Po dłuższym czasie panda odezwała się z zaciekawionym tonem.
- Ale nie rozumiem.. Hyong-nim dlaczego mi to powiedziałeś?
- Bo wiem jak to jest. Kiedy nie wiesz dlaczego jesteś odrzucany. Kiedy ta osoba jest dla ciebie niemiła. Gdy udaje, że nie istniejesz.
- Musiałeś tego doświadczyć.. Hyong-nim to musiało być bolesne.
- Było. Ale teraz znalazłem na to lek. Jest już o wiele lepiej.
- Cieszę się hyong-nim. Dziękuję!
- Powodzenia!
- Dobranoc, hyong-nim! - Tabi minął się w progu z Seungrim.
- Key! Mam wieść.
- Wieść?
- Słyszałeś o tym, że Taemin był kiedyś z Minho?
- Byli razem? - Zdumiał. - Wiem, że przyjaźnili się bardzo, a później doszło do ogromnej kłótni. Minho nawet nie chciał patrzeć na Minnie. Ale że byli razem..
- Daesung mi powiedział. Chyba ukrywali to przed każdym. A teraz Tae wróciło się. Pokłócił się z Daesungiem przez Minho.
- Czekaj.. Oni są razem?!
- Nie zauważyłeś tego?
- Nie..
- To teraz już wiesz.. A ty byłeś z kimś przede mną?
- Nie powinno cię to dziwić.. - Spochmurniał.
- Ja na przykład nikogo nie miałem. Czekałem na odpowiednią osobę. A ty.. Z kim byłeś?
- Nie musisz się martwić. Nie wrócę do niej.
- Jak to nie? Zawsze jest odrobina nadziei..
- Nie tym razem.
- Nie? Jak to możliwe?
- Bo nie żyje.
- Ale jak.. nie żyje..
- Normalnie. Zginęła w wypadku. Po jej śmierci obiecałem sobie, że nikogo już nie pokocham..
- Złamałeś obietnicę.
- Tak. Złamałem...
- Przykro mi..
- Mi też.
- Hm?
- Nie chciałem ciebie w to mieszać... Za bardzo na mnie wpływasz..
- Dobrze, że mi o tym powiedziałeś.
- Czasem widzę ją, jak za mną chodzi. Nie jestem pewien, czy to jej duch, czy moja wyobraźnia, czy do końca już zwariowałem..
- Z pewnością zwariowałeś. - Uśmiechnął się i pogłaskał po głowie blondyna. - Złe chwile mijają. Nie myśl o przeszłości. Ani o tej dziewczynie, ani o Jonghyunie. Pozwól sobie zatonąć w moich ramionach.
- Ona tak bardzo mnie kochała.. - Zaczął płakać i ukrył twarz w torsie przyjaciela. - To nie był zwyczajny wypadek samochodowy, jak pewnie myślisz. - Głośno przełknął ślinę. - Szliśmy na rozdanie nagród. Wysiedliśmy szóstką z samochodu. O naszym związku wiedzieli wszyscy. Wytwórnia się na niego zgodziła. Poprawiono nam makijaż. Stylistki poprawiły ubrania.. I wtedy ona zaczęła się dziwnie zachowywać. Nie chciała mi powiedzieć o co chodzi. Wyszliśmy na czerwony dywan. Usłyszałem huk. Wszyscy się wystraszyli. Widziałem jak upada na ziemię. Jej biała suknia momentalnie nasiąknęła krwią. Byłem oszołomiony. W pierwszej chwili myślałem, że to sen. Ale chłopacy do niej podbiegli. Karetka zawyła. Policjanci zaczęli ścigać sprawcę. A ja stałem. Nie wiedziałem co się dzieje. Byłem głuchy i ślepy. W końcu przy niej ukucnąłem. Spojrzała prosto w moje oczy. "Udało mi się. Uchroniłam cię." Tak powiedziała. Osłoniła mnie od strzału. Zginęła na miejscu. To ja trzymałem dłoń przy jej ranie. Nawet jak przestała oddychać. Ja wciąż do niej mówiłem. Siłą mnie od niej odciągnęli. Byłem cały we krwi. Zabrali mnie na zaplecze. Nie wiedziałem co dzieje się z jej ciałem. Chłopacy mnie trzymali, bo wciąż się wyrywałem. Przyszedł lekarz. Dał mi zastrzyk i zasnąłem. Gdy się obudziłem było już po wszystkim. Czekałem tylko na pogrzeb. Byłem rozerwany na strzępy. I nikogo przy mnie nie było..
- Małe ciało kryje wiele odwagi i wytrwałości.
- To było okropne..
- Śpij.. - Przytulił do siebie blondyna. - Zostaw w snach wszystkie smutki i pozwól się obudzić nowemu człowiekowi.

15. Spory i kłótnie.

- Jesteś pewien, że tego chcesz?
- Kocham go.
- A co z nim?
- Odwzajemnia to.
- Skąd masz pewność?
- Nigdy nie masz pewności. Skąd wiesz, że Taemin cię kocha?
- Skąd ty to wiesz ..?!
- Tak wyszło..
- Ale.. To co innego. Nie chcę, żeby stara historia się powtórzyła.
- Boisz się o mnie? - Zapytał drwiąco.
- Tak. I jestem zupełnie poważny.
- Dzięki przyjacielu, ale nie masz się o co bać. To dobry związek. Dziś to robiliśmy i..
- I dlatego wrobiliście resztę, że mają kupić ubrania. Gratuluję geniuszu. Będą wściekli jak tu wrócą.
- Ehh.. Jakoś to przeżyję. Ale dlaczego ty jesteś sam?
- Tae gdzieś mi uciekł i miałem nadzieję, że jest w domu.
- Możliwe, że wszedł? Nic nie słyszeliśmy.
- Nikt normalny by nie słyszał, gdyby robił to samo co wy.
- Masz rację.. No cóż, idę do Minho. Pewnie czeka.

Dae poszedł do pokoju Minnie. Zobaczył małą, zwiniętą w kulkę postać płaczącą pod kołdrą.
- Taemin.. - Wystraszony podbiegł do łóżka. - Ejj.. Co się stało? - Poklepał go po plecach.
- Nie ważne.
- Jak to nie ważne? Skoro płaczesz, na pewno jest ważne.
- Nie chcę ciebie w to mieszać.
- Chodzi o Minho? - Tae zaczął płakać głośniej. - Widziałem...
- Przestań! - Rzucił się spod kołdry. - Jak możesz go tak tolerować? Jak?!
- Czy ja go według ciebie toleruję?
- Tak.
- Nie.
- Więc jak?
- Po prostu nie zwracam na niego uwagi. Skupiam się na tobie. Bo cię kocham.
- Nie...
- Dlaczego przyszedłeś do domu?
- Bo wiedziałem. Chciałem się upewnić, czy na pewno dobrze myślałem. I nie myliłem się. Zrobił to z Taeyangiem.
- Co z tego? Jesteś ze mną. Dlaczego myślisz o Minho? Nic do mnie nie czujesz?
- Czuję, ale on.. Coś mi po nim zostało. - Krew zagotowała się w Dae.
- Więc do niego sobie idź jak ci zostało. - Wstał i wyszedł.
- Nie! Daesung! Przepraszam! - Było już za późno. Minnie z krzykiem rzucił się na łóżko. Zacisnął zęby i klnął pod nosem. Przechodzący obok T.O.P zauważył to przez otwarte drzwi i zaciekawiony wszedł do środka.
- Co się stało? - Zapytał zdumiony.
- Nic. - Maknae nie chciał niepotrzebnych sporów i złagodniał.
- Więc dlaczego płaczesz?
- Bo lubię.
- Nieśmieszny żart. Jesteś piosenkarzem, a nie komikiem.
- Nienawidzę być piosenkarzem.
- Dlaczego? - Wszedł w głąb ciemnego pokoju i usiadł na brzegu łóżka.
- Bo to ogromne brzemię. Za ogromne. Nie radzę sobie z tym.
- Masz wielu przyjaciół. Nie zapominaj o tym.
- Jeden po drugim. Odchodzą..
- Jak to? Od ciebie?! Przecież jesteś taki niewinny..
- To tylko stereotyp. Potrafię być o wiele gorszy.
- Nie przejmuj się Minnie. Bądź po prostu sobą. Świat przyjmie cię takiego, jakim jesteś. Nie zwracaj uwagi na fanów. Licz się tylko z rodziną i przyjaciółmi.
- Ryzykowne.
- Jeśli pragniesz pokazać się światu, nie ma lepszego sposobu.
- Dlaczego mi doradzasz?
- A nie przyjaźnimy się? Bardzo cię lubię. Jesteś ciekawą osobą. I po prawdzie współczuję ci.
- Współczujesz? - Powtórzył.
- Tak. W młodym wieku wyszedłeś na scenę. W dużej mierze zostałeś wychowany przez zespół i media.
- To prawda. Już jako trainee nie miałem lekko.
- Ale masz dar. I to on cię poprowadził do wygranej.
- Dar...
- Lepszego od ciebie nie widziałem!


Key leżał sam. Spoglądał w sufit.
- To to łóżko. To miejsce. Tu się to stało. Skurwiel. Niech się tylko spróbuje do mnie odezwać. Mam nadzieję, że T.O.P wytrwa ze mną. Nie może być za łatwo. To byłoby zbyt proste. Muszę obmyślić strategię..
- Strategię do czego? - Podszedł bliżej GD. - Twoje ubrania. - Uśmiechnął się. - Niechcący zabrałem nieswoje torby. Przepraszam.
- Nic się nie stało. - Kibum podniósł się ze łzami w oczach.
- O matko aż tak bardzo jesteś zły? - Zakrył usta dłonią. - Przepraszam! To niechcący!
- Nie.. Ja po prostu za dużo myślę.
- A może myślisz wystarczająco dużo, tylko ten problem cię przerasta?
- To niegłupie.. Jeśli kogoś bardzo nienawidzę.. Co powinienem zrobić?
- Powiedzieć mu to. - Smok odparł bez chwili wahania.
- A jeśli już to zrobiłem?
- Olać tą osobę. - Zaśmiał się. - Ja zawsze tak robię i działa. To skuteczny sposób.
- Wielkie dzięki!!
- Zawsze do usług. - Ukłonił się. - A przy okazji.. Widziałeś nową kolekcję "Paradise"?
- Tak! Zamówiłem dwie pary spodni i trzy koszulki! Jest genialna!
- Czyli nie tylko mi się podoba.


- Jak się czujesz?
- Nijak.
- Dziś cię wypisują.
- I co z tego?
- Nie cieszysz się?
- A powinienem?
- Nie wiem... Wciąż źle się czujesz?
- Nie polepszy mi się. Dopuściłem się strasznego czynu.
- Zamiast się złościć.. Dlaczego tego nie naprawisz?
- Jak? Key mnie nienawidzi.
- On jest z T.O.P.
- Co masz na myśli? - Podniósł się do pozycji siedzącej.
- Są ze sobą. Widziałem, jak się przytulali.
- Jesteś pewien?
- Znam T.O.P. Nie tuliłby się do byle kogo. I przestał palić. Czyli kogoś kocha.
- Ale to na pewno byli oni?
- Na sto procent.
- To pięknie mi się życie układa...
- Kim Jonghyun? - Do środka weszła pielęgniarka.
- Tak.
- Może pan się ubrać i wyjść. Wszystkie formalności zostały załatwione. Nikt spoza szpitala nie dowie się o pańskim pobycie tutaj. Może pan swobodnie iść.
- Dziękuję.
- Proszę dbać o zdrowie.
- Zadbam o to. - Uśmiechnął się Seungri. JJong posłał mu tylko zabójcze spojrzenie i zaczął się ubierać.


- Źle się czuję.. - Onew podszedł do siedzącego na swoim łóżku GD. Usiadł obok niego. Położył głowę na jego kolanach. Smok wplótł palce w rozczesane włosy młodszego.
- Brzuch cię boli?
- Mhmmmm..
- Chyba za dużo dziś zjedliśmy. Albo coś z tą restauracją jest nie tak..
- Mogę tak na chwilę zostać? Jesteś taki ciepły.. Wiesz o tym, że tylko dobrzy ludzie są ciepli?
- Dziękuję. - Zaśmiał się. - Onew.. Możesz tak zostać jak długo chcesz.
- Hyong.. - Zamknął oczy. - Kocham cię. - "To dziwne.. Tak bardzo lubi gładzić moje włosy. Mamy różne zdanie na wiele tematów. Żyjemy w innych światach, ale jednocześnie wręcz idealnie do siebie pasujemy. Dwaj liderzy.. To zabawne. Jestem nieidealny. Śmiem twierdzić, że bardzo daleko mi do ideału. Taemin, czy Jonghyun.. Im do tego o wiele bliżej. Ale dlaczego mnie tak lubią? Bo muszą..? Co jest we mnie niezwykłego?" Rozmyślał w ciszy Jinki. - Co we mnie widzisz? - Zapytał.
- Chodzi ci o całokształt?
- Nie jestem ładny. Ani nawet mój charakter nie jest nadzwyczajny. Czasami nawet nie do zniesienia.
- Nie jesteś ładny. Jesteś piękny. Masz niesamowity uśmiech. Gdy go widzę, moja dusza od razu się cieszy, a serce zaczyna mocniej bić. Twój charakter jest wyjątkowy. Potrafisz odnaleźć się w każdej sytuacji. Z każdym się dogadujesz. A spory bardzo szybko zostają rozwiązane. Na nieporozumienia nawet nie ma miejsca. Jesteś otwarty i bezpośredni. I to wszystko w tobie kocham. Kocham ciebie całego. Zadziwiasz mnie.
- Hyong..
- Nie martw się takimi rzeczami. Dla mnie jesteś najlepszy. I w tej sprawie nie ma o czym dyskutować. A teraz śpij. Jeśli się prześpisz, powinno ci się polepszyć.
- Jesteś bohaterem, hyong. - Wyszeptał. Zasnął.

14. Stosunek.

- Dlaczego płaczesz? - Już w progu dopytywał Daesung.
- Nie ważne.. - Pokręcił głową. - O czymś pomyślałem i tak po prostu..
Rozmowę przerwało im wejście Minho do domu.
- Daesung! Mogę mieć prośbę? - Zwrócił się do współlokatora.
- Tak.. - Odparł niepewnie. - Chyba... - Dodał szeptem.
- Czy możesz uprawiać dziś seks z Taeminem?
- Yy.. c..co? - Nie był pewien, co powinien odpowiedzieć.
- Proszę, żebyś współżył dziś z Taeminem.
- Dlaczego mi to mówisz? - Dae nie do końca rozumiał o co chodzi.
- Zamknij się Minho. - Odezwała się zapłakana postać.
- Nono.. Teraz taki cięty?
- Minho, dlaczego tak się zachowujesz? - Zdenerwował się Daesung.
- W sumie ciebie to nie dotyczy. To sprawa między mną a nim. - Skinął głową w stronę Minnie. - I nawet nie licz na to, że powie ci o co chodzi. Nie ma na to odwagi.
- Byłem z Minho. W czasie debiutu. I bardzo zranił mnie w tamtym czasie. - Chcąc udowodnić coś żabolowi, Tae w skrócie opowiedział wszystko na głos. Oczy Choi zrobiły się większe niż to możliwe. Odwrócił się na pięcie i wybiegł z przedpokoju.
- Więc o to cała kłótnia?
- Można tak powiedzieć.
- Jestem zły na Minho za to, że cię zranił. Jakkolwiek to było, wiem, że cię to zabolało. Jestem niezmiernie szczęśliwy, że mi to powiedziałeś wprost. - Przytulili się. - I naprawdę zależy ci tak na seksie?
- Jeśli nie chcesz, to nie musimy tego robić.
- Cieszę się, że rozumiesz.


- Key.. - T.O.P stał naprzeciwko niego. Kibum unikał kontaktu wzrokowego. - Błagam cię, powiedz co się stało! Key! - Milczał. - Dlaczego mi to robisz? - Tabi ukucnął i zacisnął włosy w pięściach. - Oprócz tego, że sam cierpisz, ranisz przy tym i mnie.. - Jęknął.
- Zostałem zgwałcony.. - Mruknął przez łzy. - Jonghyun jest... sprawcą.
- Jonghyun? - Wstał ożywiony.
- Zanim my zaczęliśmy..
- Czekaj czekaj... nie rozumiem.. Jak on cię mógł.. zgwałcić?
- Sam się zastanawiam.. - Łzy nie chciały przestać wypływać z jego oczu.
- To na pewno.. on?
- Niestety... - Przytulił przyjaciela.- Bardzo cię przepraszam..!
- Nie masz za co. - Uśmiechnął się starszy.
- Ale.. Jak to? Nie jesteś zły?
- Jestem. Ale nie na ciebie. Na Jonghyuna. Nie chodź do niego. Przynajmniej na razie. Jestem pewien, że Seungri dobrze się nim zajmie.
- Nie chcę widzieć na oczy tego skurwiela.
- Łoł.. Key, ochłoń trochę. Co to za słownictwo?
- Nienawidzę go. Jest moim przyjacielem i jednocześnie bardzo go nienawidzę.. Uchronił mnie od gwałtu, podczas gdy on sam się tego dopuścił.. Czuję się rozerwany na pół. To tak bardzo boli...
- Pomogę ci posklejać się w jedną całość.
- Dziękuję..

Taeyang gdy tylko zobaczył Minho pobiegł za nim. Choi mocno trzasnął drzwiami tuż przed nosem przyjaciela. Ten ze spokojem otworzył je i wszedł do środka.
- Kurwa!! - Minho chodził z kąta w kąt. - Jak on mógł?! Tak po prostu splunąć mi w twarz?! Aish!! Ten dzieciak się zmienił!
- Mówisz o Taeminie? Co z nim nie tak?
- Wszystko! - Choi w złości zaczął rzucać poduszkami o ściany. Dong podszedł do niego i z impetem przewrócił go na ziemię, po czym przysiadł na nim, obezwładniając go.
- Posłuchaj. Opanujże się, bo to niezdrowe tak się wkurzać. Nie wiem co zaszło, ale Taemin to dobry chłopak. Nie robi niczego bez powodu. Ty też musiałeś zajść mu za skórę.
- Akurat.! - Odwrócił głowę. - Złaź ze mnie! - Zaczął się wiercić.
- Nie. - Zaśmiał się Taeyang. - Musisz się wyluzować. Rozumiesz? RELAKS. - Przeliterował zbliżając się do rapera. - A teraz buzi.
- Nie.
- Eeeejj. Nie grab sobie. - Uśmiechał się. - Buzi. - Wydął usta. Wbrew jego oczekiwaniom Minho przyłożył usta do jego wywalonych warg. Dong lekko się zmieszał. - A teraz.. Co chcesz robić? Żeby odpocząć i trochę zapomnieć?
- Zróbmy to.
- To?!! - Zdziwił się jeszcze bardziej.
- Tak.
- Ale.. Teraz? To trochę ryzykowne, bo wszyscy są w domu..
- Więc pozbądźmy się ich.
- Jak?
- Powiedz im, że dzwonił szef i kazał kupić ubrania do telewizji. Mamy sami wybrać marki, żeby pokazać fanom, że mamy własne wyczucie mody. Powrót ma przedstawiać nas samych.
- Dobry w tym jesteś..


- Jedźmy razem. - Zaproponował wspaniałomyślny GD.
- W dziesięciu się nie zmieścimy w żadnym vanie. Ja i Minho dołączymy do was później. Jedźcie przodem.
- Okej. Zajmij się wszystkim! - Zarządził smok.
- Nie martw się. Do zobaczenia! - Tae pomachał wszystkim na pożegnanie i pobiegł do góry wraz z zamknięciem się drzwi.
- Chodź. Nikogo nie ma.
- Wezmę prysznic i już idę. Do salonu?
- Tak.
- Okej.
Dong zbiegł do kuchni i wyciągnął z zamrażalnika podłużne kostki lodu. Ułożył je w misce i postawił na stole. Przejechał po puszystym dywanie dłonią. Wszystko było idealne. Korzystając z ostatniej wolnej chwili wypsikał na siebie kilka kropel drogich perfum. Zszedł do niego Minho z ręcznikiem przepasanym wokół bioder.
- Śliczny jesteś. - Zaśmiał się. Skrępowany Choi lekko trzęsąc się z zimna podszedł bliżej starszego kolegi. Dong w mgnieniu oka zrzucił z siebie koszulkę. Spodnie były sekundę później. Pociągnął Minho za rękę. Młodszy upadł na ziemię. Tae zdjął z niego ręcznik i jednocześnie zaczął namiętnie całować. Poczuł, jak jego bielizna robi się ciasna. Chwycił za jedną kostkę lodu i niespodziewanie wepchnął ją w odbyt Minho, który głośno zaryczał.
- Co ty robisz?! - Zapytał przerażony.
- Spokojnie. Jak będzie schłodzony, to będzie mniej bolało. - Odparł opanowanym tonem. - Wytrzymasz to?
- Nie jestem pewien.. - Zamknął oczy. Zmarszczył brwi. Ścisnął dłonie w pięści. - To dziwne.. Niewygodne..
- Jeszcze chwilę.. - Poprosił Taeyang. Włożył kolejną, gdy poprzednia już się rozpuściła.
- Zimne! - Choi wygiął się na podłodze niczym kot.
- Nic dziwnego, to w końcu lód. Jeszcze tylko jedna. - Wepchnął ją zdecydowanym ruchem. - Jesteś pewien, że tego chcesz? Jeśli od takich patyków już jęczysz, to co będzie, jak..
- Chcę. - Przerwał mu raper.
- Tylko pamiętaj, że sam się zgodziłeś.
- Nie mam w zwyczaju obwiniać ludzi. - Wycedził przez zęby.
- Założę prezerwatywę, żeby jeszcze bardziej złagodzić ból. Przyniosłem mydło, żeby lepiej wejść.
- Zaczynaj. - Niecierpliwił się.
- Tak na żywca to trochę ryzykowne.. Na początek może lepiej będzie.. - Włożył w Minho palec wskazujący.
- Nic się nie dzieje. Możesz już po postu.. - Przerwał, gdy poczuł drugi palec. Tym razem lekko go zabolało. Dołączył i trzeci palec. - Zamierzasz włożyć wszystkie? - Trząsł się.
- Nie. Tyle wystarczy. - Taeyang wylał na swoje prącie kilka kropel mydła w płynie zaraz po tym, jak nałożył prezerwatywę. Rozsmarował je dokładnie. Przymierzył się i zaczął powoli wchodzić. Minho okazał się być nadzwyczaj ciasny. Kiedy Dong połową był już w środku, Choi głośno stęknął. Wszedł do końca. Minho mocno chwycił go za łokcie. Wysunął się lekko.
- Boli..
- To normalne.. Przyzwyczaisz się z czasem.
- Ale żeby aż tak.. - Taeyang poczuł ciepłą ciecz wypływającą z wnętrza Choi.
- O kurwa.
- Coś nie tak?
- Bardzo mocno cię boli?
- Nie tak makabrycznie, ale boli.
- To pewnie ten lód tak cię znieczulił..
- A co się stało?
- Nie czujesz?
- Tak szybko się spuściłeś?
- To nie sperma.. Poza tym, przecież użyłem gumki.
- Więc co?
- Minho.. Ty krwawisz..
- No to co? Kontynuuj.
- Nie. Jeszcze coś ci się stanie. Kończymy. - Wysunął prącie na zewnątrz.
- Nie! Masz kontynuować!
- Minho..
- Wkładaj tego huja z powrotem, rozumiesz?
- Minho! - Tae podniósł głos. - To nie był dobry pomysł. Idź się ubierz. Zanim zacznie boleć, trzeba włożyć jeszcze kilka kostek lodu.
- Masz mnie ruchać kurwa!! Zrozum, że tego potrzebuję!! Bo jebany dzieciak mnie sprowokował!!
- Przestań!!! Ogarnij się człowieku!! To nie jest kurwa śmieszne!!!
- A pierdol się! - Rozzłoszczony Choi wstał i wyszedł z salonu pozostawiając za sobą ślad krwi.
- Przyłóż ręcznik do tyłka, bo krwawisz! - Minho spojrzał do tyłu.
- Kurwa..- Obkręcił się do tyłu. - Co się stało?
- Idź się opłukać. Zaraz ci przyniosę lód i maść. Spróbujemy to załagodzić jak najbardziej. Widzisz, że nie powinniśmy się spieszyć..
- Masz rację. - Posmutniał. - Przepraszam.. - Poszedł do góry. Taeyang starł podłogę i dywan. Krew rozmazała się na białej tkaninie, więc wrzucił go do automatu. Ubrał dolną część garderoby i pobiegł po kilka lasek lodu. Po drodze chwycił za maść. Pobiegł do pokoju Choi.
- I jak? Umyłeś się?
- Tak.
- No. To teraz zdejmuj spodenki i kładź się na brzuch.
- Co?! Nie!
- Minho! Musimy zobaczyć, czy wszystko ok. Chyba, że wolisz iść do lekarza i powiedzieć, że chcieliśmy uprawiać seks, ale zacząłeś krwawić i..
- Dobrze już dobrze. - Przerwał i posłusznie położył się na łóżku. Tae podszedł bliżej. Rozchylił delikatnie pośladki Choi.
- Boli... - Dong wsunął kostkę lodu.
- Powinienem włożyć palec i sprawdzić czy na pewno wszystko w porządku. Jak na razie wygląda mi na to, że rozerwał się atol. To przez to, że nigdy tego nie robiłeś.
- Ale w końcu będę musiał...
- Nie chce ci się o toalety? Woda się rozpuszcza.. - Zmienił pospiesznie temat rozmowy.
- Lekko chce.. Ale wytrzymam.
- Będziemy musieli kupić delikatniejszy papier toaletowy. I może cię boleć przy wydalaniu.
- Dobrze. A w środku wszystko okej?
- Już sprawdzam. - Delikatnym, aczkolwiek zdecydowanym ruchem włożył palec do środka. - Wydaje mi się, że też jest z lekka poobdzierany, ale powinieneś się z tego wylizać. Powkładamy jeszcze kilka kostek lodu i posmarujemy maścią.
- Długo to będzie trwało? - Ścisnął poduszkę pod brodą.
- Nie powinno. Jeśli nie chcesz, żeby cię bolało, musimy to zrobić. Dobrze, że lubię podłużne kostki lodu i zawsze mam ich sporo.
- Ehh.. Zaczyna mi się chcieć do łazienki..
- Mogę o coś zapytać?
- Chyba tak..
- Dobrze widzę, że nadal ci stoi? - Minho zawstydził się i wbił twarz w poduszkę. - Jesteś uroczy. Jak chcesz, możesz... mnie. Jestem przyzwyczajony. To nie jest mój pierwszy gejowski związek.. - Zmieszał się.
- Nie jest..? - Zaciekawił się Choi.
- Jesteś zły? Przepraszam... To był błąd. Zostałem.. wręcz brutalnie.. wykorzystany. GD pomógł mi się wylizać. Byłem w tragicznej sytuacji. Poza nim nikt nie wiedział. Aż do teraz.
- Kim on był?
- Chłopak z wytwórni. Aktor.. Uwiódł mnie wyglądem i... - Zatrzymał opowieść. - Już nie jest w YG. Wyrzucili go za spory i konflikty z prawem.
- Cierpiałeś.
- Tak. Ale z własnej głupoty. Nie powinno to nikogo dziwić.
- Taeyang.. - Minho podniósł się i przytulił przyjaciela.
- Chcę poprawić swoje błędy. Dzięki pomocy GD narodziłem się na nowo. Chcę móc być dla ciebie dobry. - Załkał.
- Więc.. Mogę w ciebie wejść? Chcesz?
- Tak! Oczywiście! - Ucieszył się. - Tylko zaaplikuję maść. - Nalał na palec kila kropel. Nałożył równomiernie na całą zaczerwienioną część skóry, po czym obrócił przyjaciela przodem do siebie. Pocałował go i wstał. - Usiądź na fotelu. - Minho bez oporu posłuchał. Tae usiadł na kolana rapera. - Zsuń się trochę niżej. Będzie nam wygodniej.
- Taeyang.. Nie jestem pewien..
- Zaufaj mi. - Zaśmiał się.
- Nie chcesz lodu? Ani mydła.. A prezerwatywa?
- Jak już mówiłem, nie potrzebuję tego wszystkiego. Tobie będzie przyjemniej, a to dla mnie najważniejsze. - Wstał lekko do góry i usiadł na prąciu Choi. - Widzisz? - Ucieszył się widząc przymykającego oczy z rozkoszy Minho. Tae ruszał się w górę i w dół. Czuł, jak członek przyjaciela twardnieje i zaczyna pulsować. Wbił palce w ramiona żabola. Poczuł kleistą ciecz. Był lekko zdziwiony, że poszło tak szybko. Zaprzestał tempa. - Już? - Spytał. Raper pokręcił głową. Przejechał dłonią po boku przyjaciela. Od dołu do góry, aż dotarł do twarzy.
- Taeyang.. - Jęknął. Dongowi stanął. Minho uśmiechnął się. Drugą dłonią zaczął zadowalać starszego.
- Czemu to robisz? - Syknął. - Jak ktoś mi wali, zaczynam być agresywny. Żądam wtedy bólu.
- Nie.. Dziś będziesz delikatny i potulny jak baranek. Zobaczysz. - Przysunął twarz Tae do siebie i przyssał się do warg bruneta.
- Nie możemy. Ja się naprawdę boję. Jeszcze mnie nie widziałeś, w pełnej ekstazie. Kiedyś zacząłem się ciąć, żeby czuć wszystko jeszcze mocniej.
- Spokojnie... - Uspokajał swoim subtelnym głosem.
- Minho.. Przestań.
- Nie. Odpoczywamy teraz. Co prawda dupa mnie boli, ale nie chcę być jedynym, któremu jest dzisiaj dobrze. - Zaczął mocno i szybko masturbować Taeyanga.
- Przestań. - Wygiął się do tyłu.
- Nie. Jeszcze moment.. Zaraz dojdziesz.
- Minho..- Złapał za włosy młodszego. Rozlał się. Choi gestem kazał mu wstać. Ukląkł przed nim i zlizał białą ciecz. - Nie rób tego.
- Chcę.
- Ale ja nie chcę.
- To nie jest przyjemne? - Tae milczał. - Widzisz. Nie przeszkadzaj. Ty mi pozwoliłeś, więc ja tobie też. - Do pokoju wszedł Daesung. Spojrzał na dwójkę. Jego niewidoczne oczy zrobiły się ogromne.
- Co wy robicie?! - Wydarł się.
- Cicho! Dae, możesz zaczekać? Zaraz do ciebie zejdę. Tylko nic nikomu nie mów! Proszę.!

13. Przeszłość.

Tak więc mamy nowy rok kochani! :> Robię poświąteczny spam bo podczas wolnych dni udało mi się napisać do 18 rozdziału xD + 2 rozdziały do nowego opowiadania, ale o tym później.
Dziękuję za wytrwałe wyczekiwanie moim fanom xD Saranghae <3
Miłego czytania :) (jeśli macie ochotę, to zapraszam do komentowania :> To mnie bardzo motywuje i wiem, czy rozdziały Wam się podobają :> )



Taemin szedł długą, zaludnioną drogą. Było tu więcej ludzi niż zazwyczaj. Spojrzał w niebo. "Dlaczego tak się zachowuję..? To do mnie niepodobne.." Zatrzymał się. Strumienie ludzi przelewały się z każdej jego strony. Tłum robił się coraz większy. Tae poczuł się słabo. Ze wszystkich stron był ściskany. Upadł. Nie mógł się podnieść. Zaczął padać intensywny deszcz. Na jego gorącym czole pojawiły się zimne krople. Przeszedł go dreszcz.
- Pomocy.. - Jęknął.
- Taemin? Co ty tu robisz? - Odezwał się znajomy głos. To Taeyang. - Wstawaj. Bo się przeziębisz. - Podniósł młodszego za ramiona.
- Jak mnie znalazłeś?
- Chodźmy stąd.
- Dobrze.. - Oczy Minnie same zaczęły się zamykać. Nie mógł się powstrzymać. Po prostu musiał je zamknąć.
- Taemin.. Halo..! Coś nie tak? Taemin!
- Tak bardzo... Dawno nie spałem.. Jestem zmęczony.. Chodźmy do cichej restauracji, gdzie nie będzie fanów. Odpocząć...
- Już tam idziemy. Tylko nie zasypiaj! Słyszysz? - Potrząsnął nim.
- Doooobrze. - Ziewnął. - Postaram się.



- Widziałeś gdzieś moją bluzę? Chyba ją tu... - GD zamarł.
- Powinieneś pukać, gdy wchodzisz..- Zawstydził się lekko Onew, szybko łapiąc za bokserki.
- Przepraszam! - Smok pospiesznie odwrócił się tyłem.
- Już możesz..
- Będę ostrożniejszy. Obiecuję.
- Nic się nie stało. W sumie, oboje jesteśmy mężczyznami...
- Ale się kochamy. Więc to trochę inaczej..
- Jak to inaczej? Przecież.. Praktycznie niczym się nie różnimy. Nasze instynkty są niemal identyczne.
- No tak.. Ale.. Jakby to ująć... To tak jak jest kobieta i mężczyzna. W sumie wiedzą, jak wyglądają bez ubrań, ale nadal... Niekomfortowe jest dla nich, gdy jedno zobaczy drugie nago... My jesteśmy w podobnej sytuacji.
- Nie rozumiem. - Zaśmiał się młodszy.
- Nie ważne. Widziałeś gdzieś tą bluzę?
- Wydaje mi się, że leżała na moim łóżku..
- Faktycznie. Jest. Dziękuję! A przy okazji... Nie chciałbyś gdzieś później wyjść? Niedługo kończy się przerwa, i chciałbym..
- A gdzie chcesz iść? - Przerwał mu Jinki.
- Ahh.. W sumie to się nad tym nie zastanawiałem..
- Więc chodźmy do jakieś dobrej restauracji. Hyong. - Roześmiał się.
- W końcu się nauczyłeś. - Odwzajemnił się blondyn.
- Tak. Chyba nieźle mi poszło?
- Oczywiście! - Zaczęli milczeć. Smok rozkoszował się promienistym uśmiechem młodszego. Onew spojrzał na niego. Ich oczy się spotkały. GD podszedł blisko Jinkiego. Ślad słodkich ust pozostał na jego policzku. - Jeśli kiedykolwiek coś będzie nie tak.. powiedz mi o tym od razu, dobrze?
- Dlaczego tak nagle o tym mówisz?
- Chciałbym po prostu uniknąć niedociągnięć i nieporozumień. - Spoważniał. - Zależy mi na tobie. - Ściszył ton głosu. Jego słowa nie były już tak intensywne, jak zazwyczaj. Zawstydził się.
- Dlaczego to robisz?
- Coś nie tak?
- To takie... Kochane.


- Drań.
- Przepraszam. - Cisza. - Wiem, że nie powinienem cię zostawiać. - Milczenie. - To... T.O.P kazał mi odpocząć.
- Nie wysilaj się. Najlepiej wszyscy zostawcie mnie w spokoju.
- Jonghyun!!! - Wydarł się Key.
- Jestem zmęczony.
- Przepraszam..! - Jęknął głośno.
- To naprawdę moja wina. - Wtrącił się Tabi.
- Nie obchodzi mnie to. Możecie już iść.
- Jonghyun... - Blondyn był na skraju załamania.
- Wyjdź!!! - Zabrzmiał donośny głos JJonga.
- Tak się traktuje przyjaciela?! Już zapomniałeś, dlaczego to zrobiłem?
- Dlaczego..? - Zaczął myśleć.
- Tak. Przyczyna, która mnie do tego skłoniła.
- Chodzi ci o ...
- T.O.P , Seungri możecie zostawić nas samych? Musimy porozmawiać.
- Nie pozabijacie się? - Zwątpił niebieskowłosy.
- Nie.
- Chodźmy. - Pociągnął za rękaw Guri.
- Key, ja... - Zaczął niepewnie Jonghyun po tym, jak drzwi się zamknęły.
- Przepraszam?
- Chyba niewiele mogę zrobić..
- Ja też przepraszam. Nie powinienem pozwalać sobie na odpoczynek... Ale jestem szczęśliwy, że się obudziłeś.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Był poważny i zażenowany.
- Co takiego?
- Pamiętasz tą noc..? Odpowiedz szczerze.
- Tak naprawdę... Pamiętam, że powiedziałeś mi...
- Pamiętałeś?! - Przerwał mu Jonghyun.
- Tak. Między innymi dlatego umówiłem się z tym kolesiem...
- Czyli ty.. Nie chcesz mnie.. - Westchnął.
- Nie to, że nie chcę.. Ja po prostu nie chciałbym być z tobą z litości. Nie potrafię cię oszukiwać. Poza tym, to zraniłoby nas obojga. A co ty chciałeś powiedzieć..?
- Ja... - Zaciął się na chwilę, po czym kontynuował. - Jak pijani wróciliśmy z restauracji.. A właściwie przyprowadziłem ciebie pijanego do domu, położyłem cię na łóżku i miałem zamiar położyć się obok... No i ja.. Zacząłem zdejmować z ciebie ubrania, żeby nie było ci za ciepło i wtedy..- Przełknął głośno ślinę.
- I co?! Co dalej!!
- I mi stanął..
- Co?!
- I ja.. Nie mogłem się powstrzymać.. Twoje plecy.. I twoje... Po prostu kusiło mnie.. A że sam też trochę wypiłem, nie myślałem o konsekwencjach. Po prostu zacząłem do ciebie mówić. Mamrotałeś coś i zacząłem..
- Nie...
- Jęczałeś. Prowokowało mnie to. Motywowało jeszcze bardziej. Przyspieszałem tempa... Było mi.. przyjemnie. Ponieważ byłem zakochany w tobie już od dłuższego czasu, byłem nieziemsko szczęśliwy, że nadarzyła się taka okazja..
- Jak mogłeś.. - Po poliku Key spłynęła czysta kropla. - Zgwałciłeś mnie. - Nie mógł uwierzyć w to, co przed chwilą usłyszał.
- Nie liczę na cud. Pewnie mnie znienawidzisz. Z resztą.. Sam siebie nienawidzę. Nie wiem, jak mogłem to zrobić najlepszemu przyjacielowi..
- To co zrobiłeś.. Jest okropne.
- Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ja nadal cię kocham. I myślę, że z tym uczuciem szybko się nie rozejdę.
- Jonghyun ja.. ja.... - Zapłakany pokręcił głową. - Ja chyba w tym momencie zaczynam cię nienawidzić. Nie chcę tego. Jesteśmy przyjaciółmi. Pomogę ci się odkochać, ale... gwałt? - Nie dopuszczał do siebie tej myśli.
- Wyjdź już. Nie chcę przy tobie płakać. Znasz prawdę. Nienawidź mnie. I nie waż się przestawać. Nienawidź mnie, aż będę mógł przestać cię kochać.
- Jonghyun.. - Zapiszczał. - Ja nie wiem co mam zrobić. Proszę powiedz mi, że mnie wkręcasz. Że to nieprawda. Nawet jeśli to będzie kłamstwo, to powiedz, że to nieprawda. Błagam...
- Idź już. Dość cię okłamywałem mówiąc, że nic nie pamiętam.
- Jonghyun jak mogłeś mi to zrobić!!!!! - Wydarł się z całych sił. Do środka wbiegli Tabi i Seungri.
- Co się tu stało?!  - Zdziwił się T.O.P. - Key, chodźmy. Opowiesz mi wszystko. - Zareagował widząc łzy przyjaciela.
- Nie.. Nie opowiem..
- Chodźmy. - Pociągnął go za rękę.
- Ty też idź. - JJong zwrócił się do maknae.
- Ale ja.. chcę zostać.
- Będę teraz bardzo nerwowy. Po prostu wyjdź. - Jonghyun został sam.


- Key! Powiedz mi co się stało! - Tabi nie mógł okiełznać przyjaciela. - Hej! Nie płacz już! - Kibum mimo chęci, nie mógł nic z siebie wydusić. - Keyyyyy! - W oczach T.O.P również pojawiły się łzy. - Proszę, nie płacz.. - Przytulił młodszego do siebie.


- Dlaczego byłeś tam sam? W dodatku w takim stanie.. - Taeyang przepytywał Taemina.
- No bo widzisz.. Ostatnio nie układa mi się w życiu.
- Nie? To jest nas już dwóch.
- Sunbae, ty też?
- Tak. - Pokiwał głową starszy.
- Jak to możliwe?
- Haha.. Możliwe. Mam więcej problemów, niż myślisz. A mogę zapytać, na czym polega ten twój..?
- Obiecaj, że nikomu nic nie powiesz. Ufam ci, sunbae.
- Obiecuję. - Uśmiechnął się.
- Mój partner nie chce ze mną współżyć.
- Partner? Masz kogoś?
- Tak. Powiem ci, ale dochowaj tajemnicy, choćby nie wiem co.
- Nie musisz się o to bać.
- Daesung.
- Nasz Daesung?!
- Cii!! Jeszcze ktoś usłyszy.
- Przepraszam. Ale.. on?
- Tak.
- Więc żebyśmy byli kwita, powiem ci mój największy problem.
- Dobrze.
- Mój partner nie chce ze mną współżyć.
- Hę? Sunbae! To nie jest zabawne!
- Ale nie staram się być zabawny! Minho.
- Minho..? - Taemin powtórzył, jakby nie dosłyszał. Nie docierały do niego kolejne słowa przyjaciela. W jego uszach wciąż brzmiało to imię. Minho... Jego oczom ukazał się obraz. Przeszłość. Czasy debiutu, gdy chłopcy zamieszkali ze sobą. Gdy widzieli się po raz pierwszy. Gdy zaczynali wspólne życie...

Uwaga! Myśli Taemina:

"Było podobnie jak teraz. Mówił, że mnie kocha. Że mi ufa. I gówno z tego wyszło. Opuścił mnie. Chyba nadal mam mu to za złe. Zachował się niedorzecznie. Okrutnie. Pamiętam dokładnie.
 Siedziałem w swoim pokoju, przy parapecie. Obserwowałem ludzi. Wbiegł do mnie. Krzyczał. "Kocham cię" Wciąż ten sam zwrot. Nie rozumiałem, co się właściwie dzieje. Myślałem, że żartuje. Że chce mnie wrobić. Sprawdzić moją naiwność. Ale okazało się, że to nie tak. Że był poważny. Płakał... Nie miał pojęcia, że mogę to tak odebrać. I wtedy on... Pocałował mnie. W umie to było nawet fajnie. Ale fani to zauważyli. Zauważyli, jak patrzymy na siebie na scenie. Jak się zachowujemy. Zawsze razem. Tłumaczyliśmy się przyjaźnią. Pewnego dnia wezwał nas szef. Był wściekły. Podszedł do mnie. Uderzył mnie w twarz. Upadłem na ziemię. Minho od razu zareagował. Przysięgał, że więcej na mnie nie spojrzy. Że zatai całą sprawę. Że nie wzbudzi więcej podejrzeń. Dziś już pewnie nie pamięta o tamtych czasach. Pewnie już dawno o mnie zapomniał. Poza tym, ma Taeyanga. Jestem pewien, że o mnie zapomniał. A nawet jeśli nie, to prawdopodobnie dowie się niedługo, że jestem z Daesungiem."
- Wszystko w porządku?
- Co? Tak! Przepraszam, zamyśliłem się.
- Właśnie widzę. Mam nadzieję, że nasze problemy niedługo same się rozwiążą.
- Potrzebujemy czasu. To najważniejsze. - Taemin podniósł się i założył kurtkę. - Jedziesz do domu? - Zapytał z ciekawości.
- Nie.. Muszę załatwić parę spraw. Do zobaczenia!
- Pa! - Minnie pomachał przyjacielowi na pożegnanie i pobiegł w ulubione miejsce. Usiadł na ławce umieszczonej pod rozłożystym drzewem, które rosło na szczycie średniej wielkości pagórka.
- Jak to możliwe? Mówił, że nigdy nie zapomni. Że ja nigdy nie zapomnę. Że się wszystkim zajmie. Uchroni nas. Żebyśmy mogli zawsze być razem. I teraz on.. Tak po prostu znalazł kogoś lepszego?
- O mnie mówisz? - Zza drzewa wyszła wysoka postać. Taemin zerwał się na równe nogi.
- Minho!!! Co ty tu robisz?!!
- Naszło mnie na wspominanie dawnych lat.. I przyszło mi do głowy to miejsce. Widzę, że pamiętasz? I wiesz o mnie i Taeyangu.. - Spojrzał w dół. - Jeszcze nie jesteśmy razem. I nie zapomniałem! Taeyang wcale nie jest lepszy. Chce tylko seksu..
- To mu go daj.
- Co!?
- Tak. Dlaczego go tak trzymasz? Skoro cię kocha, to powinieneś mu zaufać.
- I mówisz to ty? Niewinny dzieciak namawia mnie do seksu? Ten świat.. Jak szybko się zmienia.. - Roześmiał się i podszedł do drzewa. - Nadal jest tu nasze serce.
- Nie chcę tego wspominać. Już prawie wymazałem te czasy z pamięci.
- Chcesz je wymazać? Dlaczego? Ja bardzo miło cię wspominam.. Właściwie to często zastanawiałem się, czy nadal pamiętasz. Widzę, że tak. To miłe.
- To nie są szczęśliwe wspomnienia. Są przeszyte bólem. Mam po nich pełno blizn na duszy. Chcę zapomnieć.
- Blizn? Aż tak mnie nienawidzisz?
- Aż tak mnie zraniłeś. Nie pamiętasz? Wizyty u szefa? Po której nawet na mnie nie spojrzałeś? Onew mnie pocieszał. Po nocach nie mogłem spać. Bałem się. Że szef rozdzieli nas na zawsze. Że któryś z nas wyleci z wytwórni. I że nigdy więcej cię nie zobaczę. Miałem nadzieję, że w końcu na mnie spojrzysz. Ale nie.. - Uśmiech wypełniony goryczą zawitał na twarzy młodszego.
- Zrobiłem to z miłości. Gdy zobaczyłem jak cię bije nie mogłem sobie tego wybaczyć. Uderzył cię przeze mnie. Dlatego cię unikałem.
- To było okrutne.
- Możemy to naprawić. Wróćmy do siebie..
- Nie.
- Dlaczego? - Był zszokowany.
- Bo jestem zobowiązany.
- Co?
- Taeyang ci nie mówił?
- Powiedział, że wiesz o nas. Nic więcej.
- Nie mówił o moim partnerze?
- A masz jakiegoś? - Zdziwił się.
- Tak. I go nie zdradzę.
- Taemin. Jak możesz...
- Zostańmy tak. Nie ma sensu do siebie wracać. -  Podszedł do Minho energicznym krokiem. - Współżyj z nim. Nawet nie wiesz jak cierpi przez to, że go odrzucasz.
- Mówisz, jakbyś znał ten ból.
- Znam.
- Z kim jesteś? - Stanowczo zapytał i złapał go za ramiona.
- Nie twój interes. Puść mnie.
- Nie. Najpierw powiedz.
- Z Daesungiem.
- Co?!
- Puść.
- Więc Daesung cię nie chce?
- Nie twoja sprawa. Wszystko sobie już wyjaśniliśmy.
- Mhm.. - Minho wypuścił maknae. - To żałosne. Rozpamiętywać stare dzieje.. Zapomnijmy o sobie. Porozmawiam z Dae. Oboje będziemy związani z kimś innym.
- Rób jak uważasz. - Chciał odejść.
- Teraz role się odwróciły. To ty jesteś okrutny. - Taemin odszedł.
______________
Kasiu, podoba się? <3